Self-love en Self-care, termen die tegenwoordig steeds vaker vallen. Menig goeroe heeft het hierover. En ja, ook ik. Niet dat ik een goeroe ben maar wel iemand die erg bezig is met deze termen. Voor mij zijn deze namelijk onlosmakelijk aan elkaar verbonden.

Mijn oudste zus

Mijn oudste zus is een stuk ouder dan ik. En heel eerlijk, ik keek en kijk enorm naar haar op. Ze  was (en is!) zo mooi. Lange blonde haren, slank figuur, lief en heel knap. Ik voelde me altijd heel trots als ik met haar was. Mannen verrekte letterlijk hun nek als zij voorbij liep. En het enige wat ik dan kon denken was: “dit is MIJN zus!” terwijl ik glom van trots. 

Ze ging regelmatig op een date of op stap. En ik kon niet wachten om te zien hoe ze zich van mijn al hele mooie, zus omtoverde tot een prinses. Mooi jurkje aan, hoge hakken, mooie make-up en haar haren die dan over haar schouders vielen. Ik herinner me nog zo goed hoe ik me toen voelde. Een hart die overstroomde van liefde, trots en bewondering. Dit was mijn mooie zus, die leek op een prinses, een fotomodel, miss Universe. Ik zei haar dat ik haar zo mooi vond en dat ze er prachtig uitzag. En daar op dat moment werd ik voor het eerst bewust geconfronteerd met een andere gedachte dan zelfliefde.

Everyone of us needs to show how much we care for each other and, in the process,
care for ourselves

Diana, Princess of Wales

Van dikke prima naar blegh

Waar ik vol bewondering naar haar keek, was haar reactie dat ik niet moest overdrijven. Ze zag er een beetje dik uit in die jurk en haar haren zaten niet zoals ze wilde maar het moest maar zo. Hoe haar date later naar haar keek, met net zo’n blik als ik, viel haar niet eens op. En op dat moment besefte ik me dat ik blijkbaar anders naar iemand kon kijken, dan dat diegene naar zichzelf keek. En als dat zo was, zagen anderen dat  misschien dan ook niet goed bij mij? 

Vanaf dat moment keek ik anders naar mezelf in de spiegel. Eerst vond ik mezelf helemaal prima. En nu… nu zag ik dat ik spriet haar had, een kromme neus, een bruin tintje en lelijke tenen. Ik was klein en eigenlijk helemaal niet zo mooi. Ik begon me anders te voelen en soms kon ik wel huilen. Zo lelijk voelde ik me. Dat gevoel werd nog erger toen jongens uit de buurt over iedereen uit onze “vrienden”groep een verhaaltje schreven. Bij mij stond er: Ze heeft mooie zussen, zelf is ze lelijk. Ik heb meegelachen en toen ik thuiskwam ben ik naar mijn kamer gegaan en heb ik heel hard gehuild.

Verandering

Fast forward naar een jaar of twee geleden.  Alles om me heen liep. Al een aantal jaren getrouwd. Twee prachtige kinderen verder. En ik. Zoekend. En eigenlijk niet eens weten waarnaar. Op zakelijk gebied van alles aan het proberen, privé mezelf wel redelijk vinden. Gelukkig? Mwoah. En toen leerde ik Kim kennen via een workshop die ze gaf. Ik stapte in haar Inner-circle en later in haar LOA-Academy en uiteindelijk haar Mastermind. Via haar leerde ik dat alles valt en staat met de verantwoordelijkheid die jezelf neemt. Dat er niemand kan zorgen dat alles gaat stromen, alleen jij. Alleen jij kan bij jezelf geluk brengen. Hoe? Door diep te gaan. Al jouw mindere kanten en acties onder ogen te zien. Eerlijk te zijn tegen jezelf. Niet meer de schuld bij anderen te leggen.

Voor mij begon het met het schrijven van mijn verhaal. Wie was ik op dat moment? Waar liep ik tegenaan? Waar gaf ik anderen de schuld van terwijl de schuld, als ik heel eerlijk was, gewoon bij mij lag? En daarna schreef ik mijn nieuw verhaal. Hoe ik wilde dat het zou zijn. Dat verhaal las ik dagelijks en soms zelfs wel twee keer per dag. Ik veranderde mijn taalgebruik. Ik probeerde zo positief mogelijke woorden te gebruiken. Daarnaast stelde ik me regelmatig de vraag: “Handel ik nu uit angst of uit liefde?” En nam daarna pas mijn beslissing. Ik ging beter voor mezelf zorgen.

Self-love en Self-care

En toen merkte ik dat mijn leven begon te veranderen. Langzaam, maar toch. Dingen vielen op hun plek. Ik voelde me fijner en fitter. Ik had self-love en self-care weer in mezelf aangewakkerd. De mensen om me heen zagen me veranderen. Mijn beste vriendin gaf me een kaartje waarop ze schreef hoe trots ze op mij was. Ik voelde voor het eerst sinds jaren weer dat ik okay was. Nog niet helemaal prima, dat kwam later. 

Vrienden begonnen me om raad te vragen. Familieleden kon en mocht ik helpen en steunen met en in moeilijke situaties. En vooral, ik voelde me weer blij. Iedere dag een stukje meer. Wel trok ik me nog erg de mening van mijn dierbaren aan. Ik kon me daardoor nog flink uit het veld laten slaan. Dingen dus niet doen om vooral maar niet een discussie aan te hoeven gaan. Totdat ik ineens aan alles voelde dat de tijd rijp was om gewoon COMPLEET mezelf te zijn. Want wat kun je nu beter zijn dan jezelf? 

En nu, twee jaar na de start van mijn verandering, vind ik mezelf mooi. Heb ik niet meer de bevestiging van anderen nodig. Weet ik dat ik er meer dan toe doe. Dat de wereld een Nina nodig heeft. 😉 Ben ik helemaal prima met momenten die anders lopen dan ik vooraf had verwacht. Ik geloof erin dat we allemaal mooi, uniek en creatief zijn, op onze eigen manier. Ik geloof erin dat we precies zijn waar we zouden moeten zijn. Natuurlijk is het leven soms niet alleen maar rozengeur en maneschijn. En ik weet dat we altijd een keuze hebben in de manier waarop we op zulke momenten reageren. Alles vanuit fun and ease and love… dat maakte mijn leven zoveel makkelijker, die van jou vast ook!

Liefs Nina

Liefs Nina

Similar Posts